maandag 14 juli 2014

Are you kidding me?

Zaterdag was het heerlijk weer en was ik onverwachts vrij van mijn werk. Wat is er dan beter om te doen op een vrije dag met het zonnetje dat heerlijk schijnt, dan te gaan zwemmen. Ondanks dat mijn lichaam nog steeds een issue voor mij is, wil ik wel leuke dingen doen, want later krijg je altijd spijt van de dingen die je niet gedaan hebt.
Dus hup, bikini aan en gaan met die banaan.



Nou schrijf ik deze blogpost niet om te vertellen hoe leuk het was in het zwembad en hoe bruin ik wel niet ben geworden (wat ik overigens wel allebei kan beamen), maar over het feit dat ik toch ergens van schrok terwijl ik daar was. Namelijk dat het 'schoonheidsideaal' over slank zijn, zelfs is doorgedrongen tot de jeugd. Alvast mijn excuses voor mijn nieuwsgierigheid en het feit dat ik een luistervinkje ben... Yes I'am. Maar naast mij lagen twee jongens, van een jaar of... wat zou het zijn, ik denk 12 die de mensen in hun klas aan het beschrijven waren aan de hand van: dik, dun, irritant en lelijk.
Later zag ik een meisje, die iets voller is dan het gemiddelde meisje van die leeftijd,  alleen maar met een handdoek om lopen en weer een ander meisje, met geen grammetje vet, die haar buik inhield.




Natuurlijk mag je niet oordelen, kunnen er hele andere redenen zijn voor deze dingen die ik gezien heb, maar toch schrok ik wel even. Geen wonder dat eetstoornissen steeds vroeger beginnen, kinderen worden er al heel vroeg mee geconfronteerd. Ouders die lijnen, leeftijdsgenootjes die je er mee uitschelden, de media omgeving die uitstraalt dat slank het ideaal is. De sociale druk die op kinderen ligt is tegenwoordig veel groter dan die van vroeger. Natuurlijk was er vroeger ook sprake van overgewicht en ondergewicht, echter was het toen in veel kleinere aantallen dan nu. Vroeger was de 'Rubensvrouw' heel mooi, nu is het meer de slanke vrouw. Maar kunnen we niet gewoon kappen met dat onderscheid, kunnen we niet gewoon zeggen je bent mooi met iets meer of met iets minder (en ik blijf maar zeggen dat er natuurlijk uitersten zijn die ongezond zijn).

Er is zijn verschillende redenen waarom ik afval, natuurlijk mijn gezondheid, maar ook die acceptatie die ik belangrijk vind. Maar eigenlijk begin ik steeds meer te denken, wat nou acceptatie? De enige die mij hoeft te accepteren ben ik zelf. Ik hoef niet af te vallen om leuk gevonden te worden, want ik ben leuk. Als anderen daar anders over denken en wanneer ik op mijn streefgewicht ineens wel leuk en mooi vinden dan krijgen ze mijn middelvinger in hun gezicht. Ik was altijd al leuk en mooi, de enige die hier niet leuk is ben jij met je bekrompen mening. Zo, wat ik dan al ga zeggen weet ik, nu nog er zien te geraken en ondertussen anderen er van overtuigen dat je mooi bent zoals je bent!

En als we dan toch al over dingen praten die mij hebben gechoqueerd, dan wil ik ook even zeggen dat de nieuwe maat xxxs helemaal belachelijk is. Gewoon belachelijk, want een taille van 56 centimeter is niet gezond, behalve als je een kind van 6 bent misschien. In plaats van dat de mode industrie helpt om jongeren zichzelf te accepteren, doen ze er een schepje bovenop en laten ze een maatje M groot lijken. Nou een maatje M of 38 is niet groot en zelfs heel normaal. De gemiddelde vrouw in Nederland heeft maat 40 en is mooi!

Zo nu mijn gal even hebben gespuwd, hoop ik dat jullie allemaal een mooie zomervakantie hebben, welke maat je ook hebt. Draag die ene bikini of badpak die jij mooi vindt, loop met een glimlach over het strand alsof het de catwalk is en onthoud dat wanneer iemand iets naars naar jou roept, dat dit iets over hem of haar zegt en niets over jou!



Liefs,
Naomi


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen