maandag 2 juni 2014

Never call someone fat....


Een van de reden dat ik een eetstoornis heb gehad en een obsessie voor mijn lichaam heb, juist verleden tijd én tegenwoordige tijd, want die obsessie is er nog steeds, is doordat mensen mij dik hebben genoemd. En als het niet de specifieke benaming 'dik' was, dan waren het wel andere dingen waardoor het mij duidelijk werd dat ik niet mooi genoeg was. Niet mooi genoeg in hun ogen, want ik was immers niet slank. Dus zou ik wel even slank worden, iets wat is gebeurd, maar mensen die mij nu kennen, niet weten van mij. Mensen die ik na mijn eetstoornis in mijn leven heb gelaten, kennen alleen de Naomi die weer iets te zwaar is en haar best doet op een gezond gewicht te komen, niet de magere Naomi die een van haar grootste gevechten in haar leven heeft. 

Mensen die er waren tijdens mijn eetstoornis of weten dat ik er een heb gehad, zullen nooit opmerkingen maken over mijn figuur of over mijn gewicht. Iets wat ik waardeer, want ja ik weet dat ik momenteel te zwaar ben, maar daar hoef ik niet aan herinnerd te worden. En deze mensen zien het totaal plaatje, kijken verder dan alleen mijn figuur. Want ik en jij ook, zijn immers meer dan ons lichaam, veel meer! We zijn een mooi persoon, hebben een aanstekelijke lach, mooie twinkelende ogen, een mooie persoonlijkheid en weet je we hebben ook een mooi lichaam.

Dit hier boven klinkt heel erg tegenstrijdig, ja ik ben te zwaar, maar mijn lichaam is ook mooi en functioneert zoals het hoort. Ik heb benen die mij van A naar B brengen, ik heb mooie lippen die woorden kunnen vormen en mooie tanden die ik graag laat zien wanneer ik lach. Mijn armen zijn perfect om iemand te knuffelen en mijn mooie groene ogen kijken graag naar al dat moois om mij heen.
Het kost mij geen moeite om zulke dingen over mijn lichaam te zeggen, ik vind dat nou eenmaal en anderen kunnen daar anders over denken, maar dat doet mij weinig.

Echter wanneer het echt gaat om het totaal plaatje en de mening van mensen die er niet waren tijdens mijn eetstoornis, ja dan doet het mij heel veel. Wanneer zij mij (in)direct dik, stevig of iets te zwaar noemen, wil ik het liefst wegrennen en blijven rennen of een grote mond terug geven, want in mijn hoofd weet ik altijd precies wat ik moet zeggen. Alleen ik doe geen van beide, ik slik mijn tranen in en voel me weer een tijdje schuldig bij elke hap die ik neem. Ik durf sommige dingen niet eens meer te eten en de spiegel is weer mijn grootste vijand. En dan gaan mijn gedachten weer spelletjes met mij spelen, zieke spelletjes van: wacht maar tot ik op mijn streefgewicht ben, dan is dat een middelvinger naar iedereen die mij ooit 'dik' heeft gevonden. Ik zou eens laten zien wat ik kan.  Maar wie ben ik dan, om anderen nog steeds te laten geloven dat slank mooi is. Want dan ga ik tegen mijn eigen idealen in, dat namelijk iedereen mooi is zoals hij is en moet afvallen of aankomen voor zichzelf, niet voor de wereld om zich heen. En als diegene lekker op gewicht wil blijven (je snapt ook wel dat met flink ondergewicht of overgewicht dat dat niet gezond is), wie zijn wij dan om daar ons oordeel over te vellen. Heerlijk zo'n leven. Wij moeten ons niet aanpassen zodat anderen ons mooi vinden, zij moeten maar leren dat iedereen mooi is en dat slank niet gelijk staat aan mooi of dat dik gelijk staat aan lelijk.



Het is moeilijk en elke keer ga ik en paar treden omhoog op de trap, maar dan heb ik een slechte week of noemt iemand mij dik en sukkel ik weer een paar treden naar beneden. Maar ooit sta ik boven op die trap, een gezond gewicht OMDAT IK DAT WIL, met een groter zelfvertrouwen en mijn middelvingers hoog in de lucht. Want ja, ondanks dat jij mij ooit dik hebt genoemd of niet mooi vond, vind ik mijzelf nu wel mooi en heb ik mijzelf ontwikkeld. En jij? Jij gelooft nog steeds in het zielige fabeltje dat dunne mensen leuker zijn..... (En ja ook dunne mensen zijn leuk, maar dat maakt ze niet leuker dan 'te' zware mensen, je persoonlijkheid maakt je leuk). 


Dus echt noem nooit iemand dik, al is het voor jou een grapje, want waar jij het na een paar minuten bent vergeten, onthoudt diegene het misschien wel haar hele leven. En ja ik spreek uit ervaring. 
En ben jij ooit dik genoemd of lelijk of stom of weet ik veel wat.... Het is moeilijk om het los te laten, maar geloof het niet! Jij bent mooi en dat ze dat gezegd hebben, zegt meer over hun dan over jou. Ik geloof al in jou, dat jij ook ooit boven op die trap staat met je middelvingers hoog in de lucht. Welke trap jij ook moet beklimmen, ooit sta je daar! 


Liefs,
Naomi

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen