woensdag 7 mei 2014

De oude ik VS. de versie die ik nu ben.



Een eetstoornis verandert je, sluipt langzaam in je systeem en geeft je een andere kijk op de wereld. Tenminste, bij mij was dit het geval. Dingen die er echt toe doen en echt belangrijk zijn, werden voor mij alleen nog maar bijzaak. Eten of beter gezegd niet eten en beweging waren mijn prioriteiten,  dun, dunner, dunst was wat ik wilde zijn. Hiervoor moesten leuke uitjes met vrienden of familie wijken, want ik wilde niet eten. Ook luisterde ik niet naar mijn eigen lichaam, die duidelijk tekenen gaf dat ik te ver ging. Ik kreeg donshaartjes, blauwe handen, voeten en lippen, zitten deed zeer omdat ik geen vet meer had en mijn menstruatie bleef uit. Nee ik zag dit niet als tekenen dat ik te ver ging, ik zag dit toen als tekenen om door te gaan.


Mijn lichaam putte ik uit, niet alleen door het niet eten, maar ook door overmatig te bewegen. Ik deed vier uur in de week Tae Kwon Do, skeelerde of liep hard elk vrije moment, had schoolgym, fietste overal naar toe en 's avonds ging ik allerlei oefeningen doen op mijn slaapkamer, wat soms tot 03.00 in de nacht duurde.
En eten? Eten vond ik verschrikkelijk en alles wat ik ooit lekker vond lustte ik ineens niet meer..... Wie houdt er nou niet van chocolade, een koekje, pizza, pannenkoeken, patat, lasagne of gebakken aardappeltjes. Nou de Naomi met Queen Ana in haar hoofd.





Deze versie van mijzelf wil ik nooit meer zijn. De Naomi die ik nu ben, bevalt mij veel beter ook al weet ik dat het nog een lange weg te gaan is.
Leuke dingen doen met vrienden, familie of vriendlief vind ik heerlijk en als ik daardoor niet naar de sportschool kan, so be it. En uit eten of eten maken met deze lieve mensen, kan ik echt van genieten. De donshaartjes zijn weg, alleen nog blauwe vingers of tenen wanneer het buiten heel erg koud is en mijn menstruatie is terug. En met dat laatste ben ik misschien wel het meest blij, want in de toekomst wil ik heel graag kinderen. Ook doet zitten geen pijn meer, ik heb weer een kont en hij mag er zijn! Mensen die er commentaar op hebben, mogen hem kussen!

En verder geniet ik van eten, eet ik wat ik lekker vind en zeg ik niet dat de dingen vies zijn simpelweg omdat ze calorierijker zijn dan andere voedselproducten. Ja ook ik eet chocolade, koekjes, lasagne, patat, pizza en noem het maar op. Maar ik kan ook genieten van een appeltje, een salade of een stukje komkommer. Momenten waarbij gegeten wordt of eten aanwezig is, ontwijk ik ook niet meer. Dat zou wel heel moeilijk gaan, aangezien bij mijn bonus-familie (de familie van mijn vriend) elke verjaardag een overdaad aan eten aanwezig is. En nu weet ik ook wel, dat een dagje iets meer eten of misschien iets te veel waarbij je het gevoel hebt dat je buik op knappen staat, dat je daar geen kilo's van aankomt. En na zo'n dag doe ik weer wat rustiger aan, iets wat het voedingscentrum een balansdag zou noemen, ik noem het een telvrije dag (Weight Watchers)

En zoals ik al zei, ben ik er nog niet. Op dit moment heb ik nog geen gezond gewicht, maar kom ik daar steeds een klein stapje dichterbij dankzij de Weight Watchers methode. Daarnaast heb ik ook nog genoeg dagen dat ik niet in de spiegel durf te kijken of in de weerspiegeling van een ruit. Kleren koop ik liever een maatje te groot dan dat ze precies aansluiten op mijn lichaam. En datgene wat misschien wel het meest moet veranderen, is dat ik mij constant en overal met andere meisjes vergelijk. Zijn ze dunner/slanker dan ik ben, zo ja dan worden ze vast mooier gevonden dan ik. Maar dat slaat nergens op, iedereen is mooi op zijn of haar eigen manier en iemand die zo mooi is van buiten, kan alsnog een lelijk innerlijk hebben. 
Daarom blijf ik stapjes zetten tot ik tevreden ben met mijzelf en blijf ik mijzelf ontwikkelen. Ik heb een duidelijk doel voor ogen en ook al ben ik daar nog niet, ook nu mag ik van mijzelf houden. 






Ook jij bent het waard, hou van je zelf en geniet van het leven!

Liefs,
Naomi







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen