zaterdag 26 oktober 2013

Van een lekker kind, naar ondergewicht, naar overgewicht, naar gezond. Deel 1

Zo die titel is een hele mond vol, maar beschrijft precies hoe mijn leven tot nu toe is verlopen. Een gezellig kind, maar wel een die gepest werd op de basisschool. En waar veel gepeste kinderen hopen dat het op de middelbare school beter zou gaan, was ik door mijn pesters al gewaarschuwd dat het daar nog erger zou worden.

In het begin probeerde ik er nog steeds bij te horen, maar vond geen aansluiting bij mijn klasgenoten. Iets wat ik vooraf al kon weten omdat dit dezelfde kinderen waren waar ik op de basisschool ook bij in de klas zat. Gek eigenlijk, hoe graag ik er bij wilde horen, voorkomen dat ik gepest zou worden, ook al waren dit eigenlijk mijn pesters. Gelukkig leerde ik daar toen echte vriendinnen kennen en bloeide ik op, voelde ik mij beter dan op de basisschool en ging ik weer graag naar school. En om dit gevoel vast te houden, om door iedereen leuk te worden gevonden en vooral om niet weer gepest te worden, begon ik met onschuldig een paar kilo afvallen.

Ik zag en wist dat mijn vriendinnen en andere meiden om mij heen lichter wogen, een paar kilo’s lichter die ik ook wilde kwijtraken. Maar zoals de titel het al zegt, het bleef niet bij een ‘paar’ kilo’s. Die paar kilo’s werd 20 kilo die ik kwijtraakte, veels te veel voor iemand die misschien maar 3 kilo te zwaar was. Ik heb totaal geen intenties om anderen aan te sporen tot een eetstoornis, want een leven met een eetstoornis is geen leven.



Zo zag ik er uit tijdens mijn eetstoornis.
 

Het begon heel onschuldig, met tussendoortjes weggeven of weggooien, bruin brood met smeerkaas in plaats van wit brood met pindakaas (ik noemde dit ook wel een broodje ‘zelfmoord’, er zat namelijk altijd zoveel pindakaas op dat ik het met moeite weg kreeg), vaker sporten en zelfs beginnen met hardlopen. Maar het ging van kwaad tot erger, naast mijn tussendoortjes begon ik ook mijn middageten weg te gooien en mijn ontbijt zo vaak mogelijk over te slaan. Iets vaker sporten werd elke dag sporten en er ontstond een bewegingsdrang.

Heel cliché, maar je krijgt in het begin complimentjes: “Zo Naomi, wat zie jij er goed uit!” of “Naomi ben je afgevallen?”. Complimentjes die mij motiveerden om nog meer af te vallen, maar hoe meer ik afviel, hoe meer deze complimentjes veranderden in: “Nou Naomi, de volgende keer kun je wel door de brievenbus komen.”, “Als ik je tegen het licht houd kan ik door je heen kijken.” en “Pas maar op, straks vlieg je nog weg.”. En heel gek, ook deze complimentjes motiveerden mij om NOG MEER af te vallen.
Mensen begonnen zich zorgen te maken, maar ik zag hier geen redenen toe. Nee, ook niet toen ik blauwe lippen en blauwe handen kreeg, toen ik donshaartjes op mijn buik en armen kreeg of dat ik bij het zitten en liggen mijn botjes voelde. In de spiegel zag ik immers een dik meisje. Ik noemde mijzelf een vreetzak en dikzak, vond mijzelf vies, nee zelfs walgelijk.

Dat ik hoopte geaccepteerd te worden, speelde misschien een nog wel grotere rol bij jongens. Ik wilde leuk gevonden worden, gezien worden. En dat gebeurde, alleen niet zoals ik hoopte. Zelfs zij vonden mij dun worden, maar ik was op zo’n punt dat het mij niks deed. Ik wilde alleen maar lichter zijn dan iedereen om mij heen. Mensen werden voor mij mijlpalen, lichter dan mijn broertje, lichter dan mijn lichtste vriendin, dat waren mijn overwinningen.
Maar deze mensen gingen zich allemaal zorgen maken en zo ook mijn vertrouwenspersoon. Op een gegeven moment gaf ik aan dat ik niet meer kon, ik was op en wilde weer van eten kunnen genieten. Niet alleen van eten, maar van het leven! Zoals ik al zei, leven met een eetstoornis is geen leven.
Vanaf hier ging het in een snelvaart, diezelfde avond biechtte ik nog alles op aan mijn ouders, waarop mijn moeder en ik de volgende dag naar de huisarts gingen. Deze vrouw zei meteen: Anorexia Nervosa, iets wat ik in die maanden daarvoor al vaak genoeg naar mijn hoofd gegooid kreeg.

Via de huisarts kwam ik op de wachtlijst bij de Accare, iets waar ik niet al te veel woorden aan vuil wil brengen, maar wat achteraf niet de juiste oplossing voor mij is geweest.
Tijdens het intakegesprek hier werd mij dood leuk verteld dat het met mijn gewicht nog wel goed gesteld was, alleen het feit dat ik zo snel afgevallen was, dat was verontrustend. Zoiets moet je natuurlijk nooit tegen iemand met een eetstoornis zeggen, vaak perfectionistische mensen die niet willen falen. Dus zal ik ze wel even laten zien hoe goed ik nog verder kon afvallen.
Uiteindelijk toen ik begon met de meergezinsdagbehandeling en had ik 20% ondergewicht, maar zelfs toen vond ik mijzelf nog dik vergeleken met anderen.

In een jaar tijd, heb ik weer leren eten en met elke kilo die ik aankwam, kwam er weer een stukje levenslust terug. Alleen heb ik tot op de dag van vandaag het gevoel, dat na deze behandeling, de Accare mij aan mijn lot overgelaten heeft. Alsof het alleen ging om het aankomen, maar daarna is er niks aan mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen gedaan. In zo’n 5 jaar na mijn behandeling, kwam ik heel veel, maar dan ook echt heel veel kilo’s aan.

 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen